ای فلک بس کن دیگه آتیش نسوزون! روی زخمامون دیگه نمک نپاشون!
ای فلک ای بانی افسونگری ها ! با دلم کمتر کن این بازیگری ها!
زندگی شوخیش گرفته؟لطفا بس کنه!دانشگاهی که میخوام قبول شم برای اولین بار رشته انیمیشن رو اضافه کرده ولی از دانش آموزای کامپیوتر کسی رو قبول نمیکنه...مثلا فرض کنید بچه های کامپیوتر نشسته باشن بچه های انیمیشن هم نشسته باشن بعد اسم منو توی بچه های کامپیوتر بخونن :| فکر کردن بهش باعث میشه اعصابم خورد بشه!
توی منطقه ای که ما زندگی میکنیم حتی یک دبیرستان هم رشته پویا نمایی نداره!حالا تصور کن بین این همه هنرستان ، قراره از بعد امسال (بعد من) هنرستانی که الان توش درس میخونم رشته پویا نمایی رو اضافه کنه...
قلبم درد میکنه مثل اون دختری که وقت گذاشت و با ذوق و اشتیاق اثر جدیدی خلق کرد و اون رو برای جشنواره خوارزمی فرستاد اما از کسایی که بروشور و کاردستی درست کردن بیشتر تقدیر شد تا اون...

پ.ن:دو بیت بالا مال آهنگ «روزگار نامهربون» از داریوش هست
برچسب:
نویسنده: آبتین موسویپور